over de motortaxi
Het is 2001. In de straten van Amsterdam woedt de taxioorlog in alle hevigheid. De branche wordt geliberaliseerd. Taxivergunningen, die tot dan een klein kapitaal vertegenwoordigden worden waardeloos. Grote woede bij Amsterdamse taxichauffeurs, die hun onvrede op hun manier laten blijken.
Ruud Kallenbach - copywriter bij een Amsterdam reclamebureau - ziet kans een langgekoesterde idee tot realiteit te brengen. Op 21 juni van dat jaar wijdt de Consumentengids een vierde kolom aan de Motortaxi. Dit kleine nieuws wordt opgepakt de andere media. Er volgen een paar taxiritjes op een goudgele Ducati m600. En heel veel aandacht van de lokale, nationale en internationale wereldpers.
Ook de Politie komt kijken. Mag het nou wel of mag het nou niet? Had je nou wel een chauffeurspas nodig, een taximeter en een rittenstaat? Of juist niet? Gelukkig brengt de wet op het personenvervoer uitkomst. Daarin staat dat de taxiwet geldig is voor voertuigen op drie wielen of meer. Een motor heeft maar twee wielen, dus een motortaxi mag. Zonder chauffeurspas. Zonder rittenstaat. En zonder taximeter.
Nadat ook de Amsterdamse politiek (na enig lobbywerk) het idee omarmt en de Motortaxi en haar medewerkers een ontheffing verschaft om taxiwerkzaamheden op straat aan te bieden, staat ogenschijnlijk niets een stormachtige groei in de weg. Behalve het weer, misschien.
|
